محبوب ترین مطالب تشکر شده

Fino Alla Fine

دیروزِ فردایی که قراره تمام دنیا ما رو ببینه، انگار حرفی نیست. لال شدیم. منتظریم. شدیم بانوی پیری که با مرور خاطرات این چند سال، شده مثل دختربچه ای که همه توی چشم هاش زل زدند، ولی فقط سرش رو انداخته پایین و بغض کرده. فقط انتظار می کشه.  دختر بچه ای که اون لب و لوچه ی آویزون و با نمکش دل دنیا رو برده. دنیایی که می دونه اگر "مرد" باشه سرنوشت رو برای اون رقم می زنه. سرنوشتی که اگر فردا اشتباه کنه، تا دنیا دنیاست مدیون یک مرد می مونه ...

بگذاریم این یک روز به آرومی بگذره ولی یادمون نره که زنده باد "ما" و زنده باد "ما". مایی که آخرین سکانس مالنا بودیم. مایی که هنوز هم "یوونتوس" خالص ترین دلخوشی مون در هیاهوی پوچ زندگی پست مدرن بود و البته هست. زنده باد "ما" که عشقبازی کردیم تا شاید شامگاه فردا قلمرو طلوع ماه، دروازه براندنبرگ باشه و عاشقانه اشک شادی بریزیم ... به اُمید پیروزی.

و رویاها میتونن به حقیقت بپیوندن! آندیامو برلینو ...

ظاهرا حق با ساکی بود، یه فیات 500 با باک پر ، بهتر از یه فراری بی بنزینه... تیم با کلاس ، هوادارای با کلاس ، باشگاه افسانه ای برگشته به جایی که باید باشه! ولی هنوز فکر میکنم رویاست... امیدوارم هیچوقت بیدار نشم!

مومنتوم نیمۀ اولمون خیلی کند بود و حساب گرانه، بجای اینکه ضمخت و پر تلاطم باشه جلوی تیمی که از نظر فیزیکی تو هافبک در برابرمون حرفی برای گفتن نداره و به اندازۀ کافی هم استراحت نکرده... و البته همون کمبود اعتماد بنفس اروپایی هم چشمه هاییش دیده شد.. خیلی راحت تو جناحینمون فضا پیدا میکردن (البته 15 د طول کشید که بفهمن ازینجا ضربه زدن به یووه، فکر خوبیه!) و ما هم اکثرا توپ رو به توز میدادیم و انتظار داشتیم که معجزه کنه... واسه همین امیدوارم در آینده بازیکنایی بگیریم که میتونن تو جاحین تاثیرگذار باشن، در حال حاضر خیلی وقتا قابل پیش بینی هستیم مگه وقتایی که فضا بهمون داده میشه برای ضد حمله، درست مثه شرایطی که رئال بعد 1-1 در اختیارمون قرار داد... انتظار زیادی نباید از یکی دو ستاره داشته باشیم، بجاش باید سعی کنیم به بازی عرض بدیم و اونجا تنبیهشون کنیم، حداقل بعضی وقتا...

تو نیمۀ اول هم خوش شانس بودیم و بوفون هم کمکمون کرد که فقط یکی بخوریم... رئال بعد گلش دقیقا همون بازی و شرایطی که دوس داره رو بدست آورد و ما هم وقتی میخواستیم وارد زمین اونا بشیم، به توپ لو دادنامون ادامه دادیم و هیچ تیمی سریعتر از رئال ضد حمله نمیزنه... لیخی، بونوچ، مارکیزیو و کیه لینی و کم و بیش پیرلو نیمۀ اول ناامید کننده ایو گذروندن برعکس موراتا و توز... مشکل کیه لینی استایل زیادی فیزیکیشه ، تو سری آ بخیر میگذره اکثر اوقات ولی تو ل.ق که ظاهرا صحنۀ رقص باله ست و همه چی خیلی ظریف بقول نستا، جورجو بخاطرش تنبیه میشد، و بخاطر وفق ناپذیریش... پوگبا هم 100 % آماده نبود... رئال با سرعت و تکنیکش آزارمون داد و نذاشت مثه همیشه هافبکو دست بگیریم... با اینحال بازم تونستیم وارد 18 شون بشیم ، کلی کرنر گرفتیم و موقعیتای نصفه نیمه ای داشتیم بجز اون شوت ویدال... این نشون داد به تیم و آلگری که دفاعشون چقدر آسیب پذیره...

نیمۀ دوم متعادلتر شدیم، بی مهاباتر و دست از اون بازی حساب گرانه برداشتیم و یا بعبارتی کمتر خط کشی شده بودیم! پیرلویی که احتمالا بازم ازش انتقاد میشه 39 پاس داد که 81 % درست بود! بدون پاسهاش تو نیمۀ خودمون حبس میشدیم... نیمۀ دوم فرق یه تیم رو دیدیم که اعضاش 4 ساله با هم زندگی کردن و نفس کشیدن با کلکسیونی از ستاره های تهاجمی... دیدن 20 دقیقۀ آخر مثه راه رفتن روی لبۀ یه پرتگاه بود وقتی تموم زحمات این 4 سال مثه این زنای روستایی توی سینی و روی سرته... و ویدال با نمایش قهرمانانه ش تو این بازی وبخصوص نیمۀ دوم، عملا کل فصلشو جبران کرد! .. اسکای نوشته تماشاگرا آخر بازی داد میزدن پرز باید استعفا بده... در کل خوشحالم که بعنوان آندرداگ پا به فینال میذاریم و همه فکر میکنن که MSN پاره مون میکنه!! همیشه همینجوری راحت بودم! این واکنش آ.اسیا بعد از مشخص شدن حریفشون تو نیمه نهایی هم قابل تامله!   فعلا همینا بذهنم رسید تو این هیجان... بازم مزاحم میشیم :دی

قدر این لحظاتو بدونین ، شاید هیچوقت تکرار نشه...

برگردیم به ژولای سال قبل. حدود 10 ماه پیش. یا حتی عقب تر از اون ...

یه جام جهانی کابوس وار برای طرفداران تیم ملی ایتالیا و طبعا یوونتوسی های علاقه مند به آتزوری. یه حذف بسیار دردناک و باورنکردنی در شبی که فوتبال روی بی رحم خودش رو به ما نشون داد. یه لشکر شکست خورده بازیکن ایتالیایی به خونه هاشون برگشتن در حالی که تنها دست آوردشون یه برد 2-1 برابر انگلیس بود و بقیه اش جز خاطرات تلخ چیزی نبود.

و البته چقدر فاجعه بارتر بود وقتی یهو سایت فوتبال ایتالیا رو باز کردیم و دیدیم که کونته از هوادارا خداحافظی کرده و حسابی جا خوردیم و مدام اسکای 24 و توتویووه و سایت فوتبال ایتالیا رو بالا پائین می کردیم ببینیم واقعا what the hell is going on ... ! بدتر از این بدنامی و فاجعه، مصیبت وارده در پی اعلام اسامی و کاندیداهای نیمکت یووه بود ... آلگری، مانچینی، اسپالتی! داشتیم فکر می کردیم کدومشون می تونه بهتر از یکی دیگه به حال این یووه گند بزنه و طبیعتا فکر می کردم فضاحت بارترین آینده رو آلگری می تونه بسازه و دردا که ماروتا رفت دست رو چه کسی گذاشت! خود ِ آلگری!

بدبختی به اینا ختم نمی شد. ایجنت ویدال عملا داشت با منچستر یونایتد مذاکره می کرد! مینو رایولا دم و بی دم مصاحبه می کرد که پوگبا به رئال می خواد بره و البته داستان وقتی به جاهای باریکتر کشید که زمزمه هایی شنیدیم مبنی بر اینکه پیرلو حاضر به همکاری با آلگری نیست و توز هم نمی خواد زیر نظر آلگری بازی کنه و جفتشون می خوان از یووه برن. واقعا اون روزهای بعد از جام جهانی از در و دیوار داشت مصیبت می بارید ... اینا همش سکانس ها و کلوز آپ هایی از یه واقعیت هست که همین 10 ماه پیش ما وسطش دست و پا می زدیم و حسابی دشمن شاد شده بودیم. تقریبا اسکودتو رو مال رم می دیدیم، کوپا ایتالیا که با کونته اش مالی نبودیم ... فقط عده ی قلیلی معتقد بودن آلگری تو لیگ قهرمانان خوب کار می کنه.

حالا بعد از 10 ماه ببینیم کجا هستیم ...

- 4 امین اسکودتوی متوالی که 5 هفته مونده به پایان مسجل شد تقریبا.

- بدون نصف ستاره های تیم ویولا رو در آرتمیو فرانکی 3-0 بردیم

- بدون نصف ستاره های تیم و بعد از 90 دقیقه ی طاقت فرسا در برنابئو اینتر رو در سن سیرو 2-1 بردیم

- بدون نصف ستاره های تیم با گل های هافبک های 5 ام و 6 ام تیم 3-1 ناپولی رو بردیم (تازه گلشون هم روی پنالتی ای بود که اصلا پنالتی نبود و تازه پنالتی رو هم بوفون گرفت!)

- بعد از 20 سال قهرمان کوپا ایتالیا شدیم اونم در استادیو المپیکو اونم برابر لاتزیو

- آلگری بعد از کارلو پارولا و مارچلو لیپی، سومین مربی تاریخ یووه شده که در بردن 2 جام داخلی دابل می کنه.

- با شکست تیمی که ارزش مالی بازیکن هاش 523 میلیون یورو در برابر ارزش مالی 216 میلیون یورویی بازیکن های خودمون بود فینالیست لیگ قهرمانان شدیم

- برای اولین بار در تاریخ باشگاه 90 دقیقه تا کسب 3 گانه فاصله داریم

این ها فقط واقعیت های کمی از پرونده ی پرافتخار یوونتوس با آلگری در فصل 2014-2015 بوده. میشه خیلی راحت به صفحات ارزشمند دیگه ی این پرونده نگاه کرد. کی تا 10 ماه پیش پادوین، پریرا، استورارو، کومان و موراتا رو داخل آدم حساب می کرد؟!؟! شرط می بندم تعداد کسایی که تو ایران تا 10 ماه پیش استفانو استورارو رو می شناختن به 20 نفر هم نمی رسید ... پریرا رو در خوشبینانه ترین حالت کسایی می شناختن که خوب سری آ رو دنبال می کردن. پادوین نیمکت نشین مطلق یووه بود ... موراتا مهاجم دیپورت شده ی مادرید ... بیایم بهتر به واقعتی نگاه کنیم ...

1- پریرا از یه وینگر راست تیم درجه 2 ایتالیا تبدیل شد به قابل اعتمادترین مهره ی تعویضی و هجومی آلگری و خیلی اوقات فیکس یوونتوس

2- پادوین که نهایتا تو پست های وینگ بک راست و چپ بازی می کرد زمان کونته، در عین جسارت و شهامت حداقل تو 3-4 پست غیرتخصصی (گل سرسبدش پست regista!!!) بازی کرد در این فصل و چه بازی های بی نظیری رو هم انجام داد

3- استورارویی که تا قبل از بازی با رئال، فقط 4 دقیقه تو لیگ قهرمانان بازی کرده بود 60 و خرده ای دقیقه عین یه قهرمان جنگید تو تورین و با سوپرسیوش ما رو به فینال برلین نزدیک و نزدیک تر کرد.

4- همین کومان کی فکرشو می کرد با وجود این همه نیمکت نشینی بیاد جلوی ناپولی این همه فرار و نفوذ خوب داشته باشه اونم تو سن 18 سالگی! خود ِ نیمار تو 18 سالگی به این خوبی نبوده ...

5- موراتا!!! همه بابت 20 میلیونی که تو جو ریختیم سرزنش می کردیم موراتا رو ... ولی ببینید این پسر چه کرد در عرض این 8 ماهی که تو یووه بازی کرده ... هر گلش حساستر و تعیین کننده تر از گل قبل ... با بلیت گل های حساس موراتا داریم اینور و اونور میریم!    (البته کمی اغراق بود    فقط می خواستم بگم گلاش خیلی مهم بوده! ) من خودم هر بد و بیراهی که به دهنم آمد گفتم اول فصل ولی واقعا موراتا با عملکرد عالیش جواب همه ی انتقادات رو داد ...

یه سری ها هم می گفتن پیرلو زیر نظر آلگری نابود میشه و دوران هر فصل 30-35 گل خورده شروع میشه که دیگه اون ها رو واگذار می کنم به خدا! آلگری به تمام افراد مجموعه اش از ریز تا درشت اعتماد کرد ... از بوفون و پیرلو وتوز بگیر بیا تا استورارو و موراتا و پادوین ... شما همین اورای 33 ساله ی نفله ای که دیگه تو لیگ انگلیس نمی تونست راه بره رو در نظر بگیرید که امسال تو یووه چه گرد و خاکی کرده! عین موتور روسی دهه 60 داره کار می کنه ... 10 ماه پیش تقریبا همه چیز همین قدر فاجعه بار بود و حالا ببینید که تک تک بازیکن هایی که اسم بردم و اسم نبردم زیر نظر همین آلگری به بهترین های پست خودشون در ایتالیا و اروپا تبدیل شدن.

آلگری تمام ناامیدی های ژولای گذشته رو به امیدواری تبدیل کرده. از یه جهنم واقعی ما رو بیرون کشید و حالا در بهترین روزهای تاریخ باشگاه یوونتوس قرار داریم. هیچ نسلی از طرفدارهای باشگاه یوونتوس تا حالا این مقطع حساس و بی نظیر و غرورآفرین رو درک نکرده که تیم با ذخیره هاش بره تو زمین و وضعیت تیم های صعود کننده به لیگ قهرمانان و لیگ اروپا رو تعیین کنه!‍ و حتی فراتر از اینا میشه در مورد اینکه هموار بحث ها بر سر این بود که یووه داره با قرعه های ساده بالا میاد تو لیگ قهرمانان رو در نظر بگیرید که چجوری با برد 3-2 در مجموع جلوی تیم پرادعای آنچلوتی به فینال صعود کردیم ... دیگه رئال که قرعه ی ساده ای نبوده ... تا همین بازی با تورینو . پارما که بیرون از خونه باختیم هنوز یه سری ها به آلگری اعتماد نداشتن ولی ببینید بعدش چه بازی های بی نظیر و پرافتخار و فراموش نشدنی ای جلوی فیورنتینا و اینتر و ناپولی و سامپدوریا و رفت و برگشت جلوی رئال مادرید داشتیم ...

کونته 4 سال پیش آمد و با درایت و تعصب فوق العاده اش و روحیه ای که به تیم تزریق کرد کاری کرد که هفت جد و آباد کاپلو و گواردیولا و آنچلوتی و ... نمی تونستن انجامش بدن و آثارش هنوز روی تن بعضی ها مونده و جالب توجهه که بعضی وقتا نمیشه یه کارهایی رو تکرار کرد!

موفقیت نمایی مثل یه نردبان داره و نمی تونی مدام روی یه پله وایستی و باید سعی کنی هی بالاتر بری. کونته بالاتر از اونی که آمد نمی تونست با همین مهره ها بیاد و ادامه اش رو آلگری رفت. باید بدونیم و فراموش نکنیم که اون پله ای از نردبون که آلگری از اونجا کار رو تحویل گرفت قبلش کلی پله رو کونته طی کرده بود و آورده بود بالا ... پس اینا کار همدیگه رو تکمیل کردن.

اگر از من بپرسید چه چیز آلگری از کونته بهتره؟ ... میگم آلگری در قیاس با کونته تکنسین بهتری هست ... از زیر و بم تاکتیک ها و آنتی تاکتیک ها و استراتژی ها بهتر سر در میاره. بهتر بلده تیم حریف رو زمین گیر کنه و در عین حال تیمش پلن خودش رو تو زمین اجرا کنه ... ولی کونته اینجوری نبود ... یه خط مشی داشت که به هیچ وجه ازش تخطی نمی کرد ولی آلگری با حریفش شطرنج بازی می کنه و از فلسفه ی "بچرخ تا بچرخیم" گویا خوشش میاد! ما از نظر تاکتیکی حالا می تونیم بدقلق ترین تیم های اروپایی رو به زانو در بیاریم یا لااقل اذیت کنیم و این چیزیه که برا این تیم با این مهره های خودساخته که تقریبا 90٪ شون تو یووه به این سطح بلوغ فنی و آمادگی رسیدن واقعا باعث افتخاره ... آلگری تشخیص داد چه زمانی چه بازیکن هایی باید استراحت کنن ... تشخیص داد چه زمانی جه جامی مهمتره ... موفقیت های بی اهمیت رو فدای اهداف بزرگتر کرد ...

تقریبا 1 سال پیش این موقع بود که تو نیمه نهایی لیگ اروپا حذف شدیم ... حالا 1 سال گذشته و در آستانه ی 3 گانه ای هستیم که 2 گانه اش رو فعلا بردیم و درسته که گام سوم از 2 گام قبلی سخت تره ولی طی کردن این مسیر طولانی چی ...؟ 10 ماه پیش کجا بودیم ... حالا کجا هستیم ...

- الان داشتم های لایت بازی برنابئو رو دوباره میدیدم، به یه چیز باور نکردنی برخوردم... یعنی بدون اثبات ریاضیش واسه خودم، امکان نداشت باورش کنم!

این ضد حملۀ رئال و بنزماست تو دقیقۀ 28:40 [شاید بشه گفت سریع ترین و مرگبارترین ضدحملات اروپا رو دارن] و ویدال رو ببینید که کجاست و هدفش بنزما، کجا...

28:46 ، ویدال تو تصویر دیده نمیشه، درسته؟ اینجا بنزما پاس داده به رونالدو و اونم میاد که سانتر کنه...

28:47 ، ویدال میرسه و سانتر رونالدو رو با سر قطع میکنه !! :

برنابئو 105 متر طول داره و 18 تا ازین هاشورها => هر هاشور = 5.83 متر

ویدال ~11 هاشور با جایگاهش تو تصویر سوم فاصله داره => 11 × 5.83 = 64.13 متر! و اینو نه تنها طی 7 ثانیه طی میکنه، بلکه هدفشم میگیره و میپره و توپشم قطع میکنه!

64.13 مترو تو 7 ثانیه طی میکنه => 9.16 متر/ثانیه => سرعت متوسط (ک.م/ساعت) = مسافت × 3600 / زمان => 0.06413 × 3600 / 7 = 32.98 ک.م/ساعت !!!!!!!!!!

دقت کنید که اوسین بولت، رکورددار سریع ترین انسان جهانه با 37.57 ک.م/ساعت که البته 100 متر دویید در 9.58 ثانیه... نمیدونم واقعا دیگه چی بگم!

- مقابل رئال : 2 شوت ، 1 پاس کلیدی ، 4 سانتر ، 4 تکل ، 2 بار دور کردن توپ از منطقۀ خطر ، 1 قطع توپ و دقت پاس 80 %...

+ 12.03 ک.م دوندگی! تو مجموع دو بازی 22 کیلومتر دویید!! [اینجا بیشتر توضیح دادم]

- در مورد شایعات علاقۀ لیورپول بهش و جایگزینی با ناینگولان توسط یووه! : تورین مثه خونمه، مردمش خیلی گرم و احساسی هستن، مثه شیلی...

شاید حتی کل زندگیمم همینجا بمونم، بخاطر خونواده م و بخاطر مردمی که دوسم دارن... تغییر باشگاه اونم وقتی اینقدر خوشحالی، واقعا سخته!

+ اینم تو توییتر گذاشته و نوشته : تو رم، در انتظار فینال... [چقدر پوگی جدیدا سلفی پرور شده :دی]

کلوپ چند ماه پیش یه پیش بینی کرده بود : هر کی یووه رو حذف کنه، قهرمان چمپیونز لیگ میشه...

ویدال میتونست بهتر کار کنه تو اون صحنه ولی نمیتونم منکر بشم که بعد مارادونا-کارکا-جوردانو تو ناپولی، این بهترین مثلث تهاجمیه که دیدم تو فوتبال .. حس میکنم اون 3 تا بلحاظ انفرادی بهترن ولی MSN بلحاظ کار تیمی..[نمیتونم نظر قطعی بدم چون بازی هر 6 نفرو زنده ندیدم] کاری به اخلاقشون ندارم، میخوام بگم باخت فنی به اینا، عار نیس.. تا آستانۀ اعلام پنالتی [به نفعمون] رفتیم و اینور گل دادیم.. فوتبال همینه.. کم فضا دادن بهمون وسط زمین و همیشه سر وقت پرسمون کردن.. یووه خوب آنالیز شده بود و دائما جلوی بازیسازیمون از دفاع رو میگیرفتن و وادارمون میکردن به زیر توپ زدن، کاری که تا حال کسی موفق به انجامش نشده بود این فصل.. ما هم موقعیتای خودمونو داشتیم و بارسا به هیچ وجه خیلی سرتر نبود و هر آن احتمال برگشت نتیجه وجود داشت.. خیلی بهتر از اونچه که اسکوربرد به ما میگه، بودیم و آره، تیم قویتر بازیو برد...

حالا دیگه رکورددار باخت تو فینال لیگ قهرمانان هستیم [6] :دی و افتخاری تو شکست نیست، درست... ولی تو دابل داخلی + نایب قهرمانی در UCL ؟! باختن تو فینال دردناکه ولی دردش از بازی نکردنِ توش، خیلی کمتره.. منکه ترجیح میدم تو یه کورس دوم بشم تا اینکه اصلا به مرحلۀ انتخابی ورود هم نکنم! توجیه محلی از اعراب نداره ولی با اطمینان میگم : تک تک بازیکنای یووه این فصل، با تموم وجود بازی کردن و هیچ تیمی نمیتونست همچین عرقی از بارسا دربیاره.. برای اولین بار در تاریخ، کاپیتانای دو تیم، فاتحان جام جهانی بودن و صد البته سوپراستارهای جام جهانی.. [06 و 10]

این روزا، هر بار که میبینم کسی داره یووه رو مسخره میکنه، لبخند میزنم.. نشون میده که چقدر رو اعصابشونیم.. حداقل ما میتونیم ادعا کنیم که شانس جبران تو فینال بعدی که از قضا تو میلانو برگزار میشه رو داریم [ماروتا: فردا مذاکره با چندین بازیکن بزرگ رو شروع میکنیم، با این پیش زمینه که میخوایم لیگ قهرمانان رو ببریم...]، شما کفتارها که برا اولین بار تو 80 سال اخیر، وارد اروپا هم نشدید! وقتیکه هنوز لنگ اینید که مربیتون فصل بعد کیه، مایی که کمترین نیازو به تقویت داریم، دیبالا و خدیرا رو میخریم.. و همه مون ته دلمون میدونیم که تو مسیر درستی قرار داریم و حتی اگه بخوایم هم، نمیتونیم فاز منفی بدیم بخودمون... میدونیم که باشگاه، تحت مدیریت آنیلی، ماروتا و پاراتیچی، داره مثالزدنی هدایت میشه..

روزی که آمبرتو، توپ رو به آندره آ پاس داد...

درسی که دیشب گرفتم : میتونی با 10 یورو، تو یه رستوران 100 یورویی، یه دل سیر غذا بخوری ولی دسری درکار نیس [شوخی] .. البته بجز حدود 100 م اختلاف درآمد، تجربه/اعتماد به نفس بازی در فینال هم دخیل بود.. در کل، به اشتراک گذاشتن لحظات بهترین فصل تاریخ یووه با شما، مایۀ آرامشم بود.. حیف که نتونستیم اونطوری که میخواستیم، تمومش کنیم.. ولی میدونید... برمیگردیم.. بزرگتر، قویتر و بُرنده تر... آلگری تو مصاحبۀ مطبوعاتی بعد بازی گفت که این فینال، عزت نفسمونو زیاد کرد و روزنامه نگارای ایتالیایی با تشویق، بدرقه ش کردن.. بردن مهم نیس، تنها چیزیه که اهمیت داره.. ولی فکر میکنم خود بونیپرتی هم بازی دیروز رو شایستۀ مستثنی قرار گرفتن ازین قاعده بدونه...

فــیــنـــال لیگ قهرمانان اروپا - برلین 2015

Final 2015

BERLIN

یـوونــتــوس ایتالیا - بارسلونا اسپانیا

زمان : شنبه، 6 ژوئن 2015 مقارن با 16 خرداد 1394

زمان : ساعت 20:45 به وقت گرینویچ ، 23:15 به وقت تهران

مکان : Stadio Olimpico Berlin

استادیو الیمپیکو برلین

- استادیوم المپیک برلین ! به قول کاپیتان الکس از برلین به سری بی ، از سری بی به برلین . به جایی داریم برمی گردیم که توی اون همه خاطرات عجیب ۲۰۰۶ ، یه خاطره خوش توی این ورزشگاه داریم . بله ، قهرمانی جام جهانی ... ۲۰۰۶ بود که بعد از گل های گروسو و دل پیرو آلمان ِ میزبان رو حذف کردیم و رفتیم فینال . فینال ِ برابر فرانسه پر ستاره و البته زیدان ! زیدانی که آخرین خاطره دنیای ِ بازیکنی اش رو توی این ورزشگاه رقم زد ...

بازی ای که 1 - 1 شد و توی پنالتی ها ، بعد از پنالتی گروسو بود که همه تیم ایتالیا به طرف دروازه هجوم بردن و چهارمین ستاره هم روی پیراهن ایتالیا نقش بست ...

کلنگ ساخت ورزشگاه المپیک برلین ، سال ۱۹۳۴ زده شد و برای اولین بار در سال ۱۹۳۶ افتتاح شد . این ورزشگاه یکبار در سال ۱۹۷۶ فردریک راهه ، معمار آلمانی ، دچار تغییرات و بازگشایی شد و بار دیگر در سال ۲۰۰۶ با صرف هزینه ۲۴۷ میلیون یورو برای جام جهانی دوباره بازسازی و آماده میزبانی شد . طول زمین چمن ، ۱۰۵×۶۸ و گنجایش ۷۴۴۷۵ نفر را دارد .

ورزشگاه خانگی هرتابرلین ، آماده پذیرایی از طرفداران یوونتوس و بارسلونا برای فینال لیگ قهرمانان اروپا [ی] این فصل است . از صندلی های ورزشگاه سهم ~19000 نفری نصیب هواداران یووه خواهد شد . دیداری برای سه گانه یووه و تاریخ سازی دوباره ایتالیایی ها توی این ورزشگاه ... یا حتی یه مرور خاطره برای پیرلو و بوفون ...

داور بازی : Cüneyt Çakır - Turkey

جونیت چاکیر - ترکیه

جونیت چاکر، داور ترک تبار متولد 23 نوامبر 1976 در شهر استانبول ترکیه میباشد. وی داوری در سوپر لیگ ترکیه را از سال 2001 آغاز نمود و در سال 2006 وارد لیست فیفا شد. در سال 2010، جونیت وارد لیست داوران الیت یوفا شد و قضاوت در مرحله نهایی بازی های لیگ قهرمانان اروپا نیز به وی سپرده شد.

از مهمترین دیدارهایی که وی قضاوت کرده، میتوان به فینال جام ملت های اروپا در سال 2012 بین اسپانیا و ایتالیا و فینال جام باشگاه های جهان در سال 2012 بین چلسی و کورینیتیانس اشاره کرد.

چاکیر در ترکیه، به عنوان کارشناس بیمه نیز فعالیت میکند.

بازی هایی که چاکیر برای تیم های یوونتوس و بارسلونا سوت زده

قضاوت های چاکیر برای باشگاه های ایتالیایی

قضاوت های چاکیر برای تیم ملی ایتالیا

+تشکر ویژه از امیر (Sayyed Amir) بابت متن معرفی استادیوم المپیک برلین و سهیل (Massimiliano Allegri) بابت آماده کردن تصاویر اینفوگرافی مربوط به جونیت چاکیر، داوری بازی

همیشه وقتی یکی از اعضای فعال یا یکی از قدیمی ها می رفت، بعد از مدتی برمی گشت و یه قسمت فروم رو پیدا می کرد و یه پست می ذاشت در مورد خاطرات گذشته و نوستالژی هایی که باعث شده بود برگرده و یه پستی تو فروم بزاره، سعی می کردم منم واکنشی نشون بدم و یا خاطره ای بگم که شاید با تقویت اون حسی که داشته باعث بشم برگرده فروم. ولی الان نه من نوستالژیم گرفته و اومدم "یادش به خیر" راه بندازم و نه حس خاصی برای فروم نویسی دارم و نه دلم برای چیزی تنگ شده.

به یه دلیل خاص دیگه اومدم یه سری بزنم.

دیشب داشتم کلا به یه موضوع دیگه فکر می کردم، به سربازیم فکر می کردم، به آدم هایی که قبل از سربازی نمی شناختم، 2 سال باهاشون "زندگی" کردم. هر روز باهم بودیم و با هم توی زندگی هم سهیم بودیم و بعد از زندگی هم حذف شدیم. و الان این یک ماهی که سربازیم تمام شده با هیچکدوم ارتباطی نداشته ام و اشتیاقی هم به حفظ کردن اکثرشون ندارم و اونا هم متقابلا به همین شکل. همینطور داشتم آدم های که توی سربازی باهم بودیم رو مرور می کردم، از آموزشی و دوره کد گرفته تا روزهای آخر و فرمانده و جانشین فرمانده. کسایی که به احتمال زیاد بخش قابل توجهیشون رو دیگه هیچوقت نخواهم دید. حتی اگر اون آدم ها رو تو زندگیت نخوای، یه حس خیلی سنگین عجیبیه. همیشه هضم کلمه "هیچوقت" برام خیلی نشدنی و تحمل ناپذیر بوده.

یهو از آدم های سربازی ذهنم اومد روی آدم های این انجمن. انجمنی که اگر درست حساب کنم دست کم 7-8 سال روزانه توش فعالیت کردم. همینطور از روی اسامی رد می شدم، از اول، از کمال و بهمن و حمیرد و میلاد زرین گرفته، تا مانی، امین شهریوری، قاسم، بابک، احسان آدی، احسان بهبهانی، حامد، محمد کردی، امیر یووه، مهرنوش، نیلوفر، بهار، نسیبه، قاطمه و دیگران. از خاطرات بصیر و حسن زوج طلایی اون سال های پایین فعالیتمم هم رد شدم و البته مجتبی دیناروند جنجالی خیلی ها بودند، خیلی های دیگه. بعضی ها برای همیشه حذف شدند، بعضی ها خیلی کمرنگ توی زندگیم موندند و یکی دو نفری هم حضور پرنگی تو زندگیم پیدا کردند. ولی همینطور که اسامی رو مرور می کردم، یهو روی یه اسم موندم: حسین صالحی.

دیشب به این فکر می کردم که این بشر، عجب پشتکاری داره. می خواید از حسین خوشتون بیاد، می خواید نیاید. می خواید باهاش مشکل داشته باشید یا نداشته باشید. چه بسا که خودم توی این سال ها جاهایی خیلی با حسین نزدیک و در جاهای دیگه خیلی از هم فاصله داشتیم. گاهی خیلی با هم مخالف و گاهی خیلی موافق بودیم. روزگاری بود که این انجمن روزی 100 تا کاربر داشت، روزهای سخت دیگه ای هم بود که من و مانی و بابک و حسین تمام یوزرهای فعال انجمن بودیم. روزگاری که فروم خراب می شد، روزگاری که مشکلت مالی و قضایی و فنی و قهر و آشتی بود. روزگاری که یووه خوب بود و یا در مقابل مقاطعی که اصلا توی اذهان نبود. روزهای خوشی ها یا روزهای تلخ ناکامی و رفتن اساطیر فوتبالی. چه روزایی که حسین برای این فروم و سایت پر از شوق و ایده بوده یا روزهای که دلسرد و خسته بوده. چقدر این انجمن قصه و ماجرا و دردسر و بالا پایین داشته ولی... حسین همیشه مقاومت کرده. همیشه پای این سایت و انجمن وایساده و در آخر، در انتهای روز، هیچوقت تسلیم نشده.

من فقط اومدم اینجا به حسین تبریک بگم، تحسینش کنم بابت این همه سال نگهداری این جامعه. بهش یه روحیه و دلگرمی بدم و بگم، شاید ندونی، شاید دقت نکرده باشه ولی ناخواسته، در زندگی ده ها و یا حتی صد ها نفر به شکل غیرمستقیم اثرات ابدی و پایداری گذاشتی. باعث و بانی خیلی خاطرات و دوستی ها و لحظات خوب، و به تناسبش اما با همون درجه اهمیت خاطرات بد و دشمنی ها و تلخی ها بودی. خیلی ها توی این انجمن بخشی از شخصیتشون شکل گرفت. حسین صالحی نقش پررنگ در مسیر زندگی خیلی از ماها داشته و همه ی این به واسطه ی سماجت و پشتکار زیادش در نگهداری ازین سایت بوده.

حسین، خداییش خسته نباشی

مطمئن شدم که این توپای برگشتی، شانسی نمیوفتن جلو پاش، همیشه اونجاییه که باید باشه و عالی رو خط آفساید حرکت میکنه.. ایکاش قدر اون اسنایپ پیرلو [رو سرش] رو میدونست ولی.. گلهاش تو لیگ قهرمانان این فصل :

دور رفت نیمه نهایی ✓

دور برگشت نیمه نهایی ✓

فینال ✓

تو مراحل حذفی در واقع، فقط نتونست جلو موناکو گل بزنه که البته اونجا هم پنالتی گرفت ؛ 7 بازی و 5 گل !

46 بازی برا یووه [22 بار فیکس] ؛ 15 گل ، 7 پاس گل ، متوسط 1.8 شوت ، متوسط 1.1 دریبل، متوسط 0.7 پاس کلیدی و دقت پاس 75 %...

حق بازخرید 30 میلیونی رئال تو تابستون 2016 ، میتونه یکی از بزرگترین bargain های ممکن باشه [خودشم باید موافقت کنه].. 20 میلیون رو خیلی شیک، پوچ کرد! .. #ماروتا #پاراتیچی

بابت نتیجه متاسفم.. متاسفم بخاطر تموم هوادارایی که باهامون به برلین سفر کردن.. شما لایق پیروزی بودید...

رُم تیم بدی نیست. اگه تعصب رو هم دخیل نکنیم رُم حتی دیشب می تونست نیمه ی دوم بازی رو برگردونده و توی فلورانس برنده باشه اگر ایتوربه اون تک به تک ها رو گل می کرد. "تیم" خوبی هستند، ولی مشکل رُم اینه که به لحاظ فردی از یوونتوس کم میاره. و اگر به نسبت چند هفته ی اخیر بخوایم قضاوت کنیم، بهتره بگیم به لحاظ "پوگبا" از یوونتوس کم میاره! پر بیراه نیست اگه بگیم فاصله ی 7 امتیازی الان بین یووه و رُم هنر این پسر 21 ساله اس. مسئله ی پوگبا هیچ ربطی به مسئله ی زیدان نداره. اگر زیدان اون موقع (حدوداً 15 سال پیش) و تو اون سن اون قیمت رو داشت، این پوگبای 21 ساله لااقل 200 میلیون و البته بالاتر هم می تونه قیمت بخوره ...

توی دنیایی که پول و تبلیغات و "جو دادن" حرف اول رو می زنه، من شاید نتونم به خودم اُمید بدم که پوگبا رو مدت زیاد دیگه ای هم توی پیراهن قشنگ راه راهمون می بینمش. وقتی مراسم سالیانه ی "مثلاً" بهترین های فوتبال، هر سال تبلیغاتی تر و دلقک وارانه تر از قبل میشه و به قول فرانک ریبری شده "جشن رونالدو و مسی" ، من این حق رو به پوگبای کم سن و سال و پر آرزو میدم که یه روزی از همین روزا بره رئال و با تلفیقی از استعداد بی نهایتش و جوسازی های پرز، بشه برنده ی متوالی، یا حداقل کاندید متوالی توپ طلا. مقصر پوگبا نیست، مقصر این جو و پول و تبلیغاتیه که داره لذت فوتبال رو به قهقرا می بره تا کورسوی اُمید ماها همیشه مرور لحظه های نوستالژیک پستوی ذهنمون باشه. پوگبا اگه بره تقصیری نداره، پوگبا فقط آرزو داره. آرزوی اینکه روزی مراسم گالا به جای جشن "رونالدو و مسی" بشه جشن "پوگبا و x". شاید یکی از همین روزها که مراسم اُسکار شده محل استفاده ی تبلیغاتی از سیاه پوست ها، و خودشون بی خبر از هیچ جا خوشحالند که 4-3 سالی میشه که یه فیلم با مضمون "ظلم به سیاه پوست ها" همیشه کاندید بوده، پوگبا بره رئال و توپ طلا رو ببره و پرز هم کنارش بایسته و نقش پیغمبر سفید پوستی رو بازی کنه که همیشه دست جوانان سیاه پوست رو می گیره، و از این طریق جیب باشگاهش پر میشه...

اون موقع ها احتمالاً دیگه از شخص اول سیرک که کت و شلوار قرمز پوشیده و البته رقیبش خبری نیست. مخاطب همیشه بازیگرای جدید می خواد.

شاید حرف هام یه بازتاب تلخ از آینده باشه ولی بگذاید دل ما به "مطمئن" هامون خوش باشه. به حس های خوبی که هستند. بدونیم که بوفون، بونوچی، کیه لینی و مارکیزیو رو داریم. به "نگاه ندود" وقتی داره بازی رو می بینه. به استادیوم خالی و کهنه ی امپولی. دلمون هنوز هم به طرفدارای لاتزیو خوش باشه که اگر "نژاد پرست" هم هستند، پولی بابت اعتقادشون به جیبشون نمیره ...

نهایتاً اینکه، تو فوق العاده ای پسر. لذتی که با بازی خاص خودت به مخاطب القاء می کنی غیر قابل وصفه ...

[ گرونترین خرید دوران آ.آنیلی! به خونواده خوش اومدی... ]

برخلاف پاستوره، برتولو و وازکز و سایر خریدای آرژانتینی پالرمو، دیبالا هیچوقت تو دسته اول آرژانتین بازی نکرده بود! تو اولین فصل حضورش بعنوان یه بازیکن حرفه ای، نه تنها با 17 گلش، کمک کرد که اینستیتوتو بیشترین امتیازات در تاریخ خودشو کسب کنه، بلکه در 17 سالگی، جوونترین بازیکن در تاریخشون شد که موفق به گلزنی میشه [رکورد م.کمپس رو شکوند!] .. در وهلۀ اول ؛ باید گفت که اسم بزرگیه.. تمام تیمای بزرگ ایتالیا دنبالش بودن و بجز رم، پیشنهاد رسمی هم دادن + PSG و یونایتد و آرسنال و... که مغلوب خواسته ش مبنی بر موندن در ایتالیا شدن.. خرید مهمی برای یووه ست چون برای اولین بار طی 9 سال اخیر، یووه کلکسیونی از بزرگترین باشگاه های دنیا رو در خرید بازیکنی که دنبالش بود، شکست داد! ازین لحاظ یه نقطۀ عطف ـه در دوران آنیلی، ماروتا و شرکا.. و اینکه یووه فقط برای 3 بازیکن در تاریخش، +30 م داده ؛ بوفون، ندود و تورام... دیبالا تو اولین حرکت سوشال مدیاییِ بیانکونریش!، پیرلو رو که قبلا تعریفات چربی ازش کرده بود رو فالو کرده!

اسکای/دی مارتزیو : 28 م + 8 م بونوس [در صورت فتح ل.ق یا 3 گانه] + 4 م بازیکن [گولدانیگا + یحتمل مگنوسن] و حقوق 2.5 م .. گاتزتا : 32 م [28 م نقد + 4 م بازیکن : گولدانیگا + اسپیناتزولا/ماتیلو] طی 4 سال + 8 م بونوس = 4 م بسته به عملکردش + 4 م بسته به فروشش در 2 سال آتی و حقوق 2.5 م.. توتویووه : 28 م + 8 م بونوس + 2 بازیکن و حقوق 2.2 م + 500 هزار بونوس...

[ چطور بازیکنیه؟ آمارش تو سالیان اخیر چطور بوده؟ ]

قاتل خندان! یا اونطوری که سیسیلیون صداش میکردن، پسربچه ! هرچند وقتی تو 15 سالگی پدرتو از دست بدی، دیگه بچه نیستی... مهمترین نکته رو یاکینی گفت ؛ متواضع = خودخواه نیس.. شاید یکی از مهمترین دلایل خریدشم همین باشه [شبیه توزه ازین لحاظ] ، ارزش پاس گل دادن برای یک مهاجم، چندین برابر پستای دیگه ست. دیبالا اگه بجای پاس گلایی که داد، گل میزد، الان براحتی آقای گل بود با وجود تعداد بازیای کمتر نسبت به تونی! [یا مثلا تصور کنید که اون 7 اسیست توز = گل بود!] این ویژگیش تو یووه برجسته ترم میشه، چون بازیکنای مستعدتری از پاساش تغذیه میکنن => اسیستهاش میتونه بیشتر بشه! .. نکتۀ بعدی انعطاف پذیری و چند پسته بودنشه.. این فصل هم گلای از راه دور زده با پای چپ مرگبارش [چه پر قدرت و چه فنی]، هم چیپ و هم از فواصل کوتاه دروازه رو باز کرده.. بیشترین شباهت رو یحتمل به آگرو داره، هر چند هنوز از همچون ثباتی در بازیش، بی بهره ست.. تو بازیای بزرگ خودشو اثبات کرده، مقابل امثال لاتزیو، میلان و رم گل زده [تو دومین استارت رسمیش هم دو گل به لاتزیو زده بود!] و متانت و خونسردی خاصی تو بازیش هست.. تو فیفا 15 هم عالیه! بخصوص کنترل توپ و دریبلینگش! :دی

2012-13 + 2014-15 در سری آ [2013-14 تو سری بی بود و 5 گل زد] ----> 61 بازی [45 بازی فیکس] ، 16 گل [3 پنالتی] ، 10 پاس گل ، متوسط 2.45 شوت و متوسط 1.37 پاس کلیدی

2014-15 ---------------------------------------------------------------------------------> 34 بازی ، 13 گل ، 10 پاس گل ، 61 بار خلق موقعیت و دقت پاس 82 %

[ چرا خریداری شد؟ زیادی گرون نیست؟ ]

وقتی تو 3 جبهه میجنگی، به 3 مهاجم در حد فیکس و سطح بالا نیاز داری.. کافیه فقط به تعداد استارتای یورنته و موراتا تو این فصل نگاهی بندازید.. دیبالا تو لیگی که یووه میخواد، جواب داده و ریسک اقتصادی پایینتری رو داره و حقوقشم به نسبت اسامی بزرگتر، پایینتره.. زیادی گرون؟ فقط در صورتیکه جواب نده [مثه ایتوربه].. الان دیگه کسی در مورد تگ هیگوآیین حرفی نمیزنه چون دو فصل اخیر، 16 گل تو رقابتای اروپایی زده و ناپولی حداقل میتونه پولی که صرفش کرده رو پس بگیره، با اینکه دو سال پیرتر شده.. یا مثال نزدیکتر = موراتا ! دیبالا هم پتانسیل افزایش قیمتش، بالاست و فقط 21 سالشه.. + درسته که تو سال آخر قراردادش بود، ولی دقت کنید که یووه تو خریدش، 9 رقیب داشت! => مزایده = افزایش تصاعدی قیمت و این تاوانی بود که یووه باید میپرداخت برای رسیدن به هدفش...

[ کجا بازی میکنه؟ چه انتظاری ازش داشته باشیم؟ ]

همونطور که گفتم، چند پسته ست! اما تو مهاجم نوک و وینگر راست، راحت تره.. جالبه که بدونیم، آلگری کجا ازش بازی خواهد گرفت، مثلث موراتا-دیبالا-توز تشکیل میده یا بیشتر میره سراغ سیستم چرخشی؟ تا الان ترکیبهای احتمالی زیادی بیرون اومده که مهمتریناش اینها هستن :

بقول یاکینی، باید نشون بده که لایق بازی با پیراهن یووه و فرصتهایی که آلگری بهش خواهد داد، هست.. حق داره یاکینی وقتی میگه : برای بازی در یک تیم بزرگ، باید صبوریو بلد باشی و از فرصتهایی که گیرت میاد بهترین استفاده رو بکنی.. اما خوش شانس هم هست که یووه بطور باورنکردنی این فصل موفق بوده! و مهاجم خوب هم کم نداره.. تو پالرمو با آرامش و به مرور پیشرفت کرد و تو یووه، هر چند با درجۀ خلوص کمتر، میتونه همینکارو بکنه.. این فصل براش فصل گذارـه، جهش از پالرموی تازه صعود کرده به سری آ به یووه، برای هیچکسی آسون نیس.. پس امیدوارم هم ما و هم خودش، صبور باشیم...

[ دیگران در موردش چی گفتن؟ ]

یاکینی [سرمربی پالرمو] : بازی گرفتنش ازش بعنوان مهاجم اصلی تیم، در پرورشش مهم بود.. یاد گرفت که بهتر توپو کنترل کنه و تبدیل به بازیکنی متواضع بشه.. با اینکه توز و موراتا خصوصیات متفاوتی دارن، ولی با اینحال میتونن با پائولو هماهنگ بشن...

مارتینو [سرمربی آرژانتین] : دعوت نشدن دیبالا به کوپا آمریکا، به این معنی نیس که او، ایکاردی و ویه تو رو زیرنظر نداریم.. اما واقعیت اینه که توز، آگرو و ایگواین، جایی برای دیگران باقی نمیذارن...

زامپارینی : یووه استعدادی [دیبالا] رو خریده که 100 م میرزه! دو سال آینده، از رونالدو، مسی و زلاتان هم بهتره میشه! :دی

چراولو [مدیر سابق پالرمو] : به آنیلی، ماروتا، پاراتیچی، ندود و کل مجموعۀ مدیریتی یووه بخاطر خرید دیبالا، تبریک میگم...

وازکز [هم تیمیش] : خوشحالم واسش.. سخت واسه برداشتن این قدم و انجام این جهش، تلاش کرد.. امیدوارم خوب پیش بره...

◄ خوش اومدید، هر دوتون... ولی یادتون باشه که اینجا بردن مهم نیس، تنها چیزیه که اهمیت داره! [آخرین بازیش در رنتزو باربرا]

- اتفاقا 3 سال پیش در چنین روزی، باردزالی هم اولین و تنها گلش برای یووه رو با ضربۀ پنالتی، مقابل همین آتالانتا بثمر رسوند! امیدوارم اینم خوش یمن باشه...

- اینم حدود 2 هفته پیش، لااستامپا گذاشته بود، حسین [جوادی]، روزنامه نگار ایرانی که عاشق یووه و رئال بود و تو حادثۀ جرمنوینگز فوت کرد : قربانی رویایی بنام فوتبال!

یکی از مقالاتشم که در مورد الکسیه گذاشته! : اله، برگرد و به پشت سرت نگاه کن...

- الکسی تو کانون توجه رسانه های اسپانیایی بوده امروز ... مصاحبه های جداگونه ش با آ.اس ، مارکا و ال پاییس رو بهم چسبوندم! :

/ از پختگی که یووه جلوی تیم تکنیکی و سازماندهی شدۀ رئال نشون داد متعجب شدم، یووه هیچ ترسی نداشت و این حیاتی بود... قبل بازی رفت 50-50 بود ولی الان شانس یووه 2/3 ـه...

/ اتخاذ چه رویکردیو به یووه در مادرید پیشنهاد میکنی؟ دفاع؟ نیم نگاهی به گلزنی؟ 90 دقیقه دفاع جلوی تیمی مثه رئال = خودکشیه! این تیم خیلی رشد کرده و ذهنیت قوی داره و فکر نمیکنم تو برنابئو بترسه...

/ فینال 98 جلوی رئال تو آمستردامو یادته؟ یووه شانس اول بود ولی باخت... ج : چطور میتونم فراموش کنم؟ خوب یادمه، تو بهترین شرایطمون نبودیم و هزینه شو دادیم..

/ رائول؟ یکی از بازیکنایی که بیشترین احترامو واسش قائلم.. افتخار میکنم که خاطرات مشترکی زیادی داشتیم، بعنوان کاپیتان و بازیکنای مهم...

/ تشویق ایستاده در برنابئو؟ فراموش نشدنی... یکی از بهترین لحظات کریرم... هر چقدر از اون هوادارا تشکر کنم، بازم کمه.. خاطرات تاریخی از رئال؟ در دهۀ 80 ، شیفتۀ رئالِ بوتراگوئنو شدم ، همچنین از تیمای بویو ، چندو و کاماچو و... خوشم میومد...

/ رابطه م با کارلتو؟ عالی ، مربی و آدم بزرگیه... چیا ازش یاد گرفتم؟ خیلی چیزا ، بخصوص اینکه میتونی رهبر بزرگی باشی بدون اینکه سر کسی داد بزنی! یک مرد متعادل و تحصیل کرده، همیشه به بازیکنا میفهمونه که رئیس خودشه...

/ تو تیم فعلی رئال ، از بازی جیمز خوشم میاد... با کسب تجربه ، بازیکن حتی قوی تری خواهد شد...

/ مسی و رونالدو؟ فکر میکنم همدیگه رو وادار به پیشرفت میکنن ، مثه تموم رقابتهای بزرگ ، مثه مک انرو و بورگ ، فدرر و نادال..کی بهتره؟ مثه این میمونه که بپرسی مادرتو بیشتر دوس داری یا پدر... نمیخوام جواب بدم!

/ نوستالژی از گذشته داری؟ اگه بگم به گذشته ام فکر نمیکنم ، دروغ گفتم ، خاطراتی که با لباس یووه داشتم... ولی کیه که فکر نکنه؟ این مانع آرامش الانم نیس ، خیلی خوشحال و با انگیزه م میکنه ، بخصوص برای بازی فردا [امشب]...

/ چی تو هند یاد گرفتم؟ هم زیستی مسالمت آمیز شگرف تضادها ، مثلا : ثروت و فقر... واقع گرایی غیرقابل تصور.. در استرالیا؟ یاد گرفتم با ذهن بازتری زندگی کنم، وقت بیشتری با مردم بگذرونم، لذت ببرم و به اشتراک بگذارم...

/ گلی که تو پیروزی خونگی 3-1 مقابل رئال زدی رو یادته؟ اون گل رو بین 10 گل برتر کریرم میدونم...

نمیدونم باید از کجا شروع کنم... تا همین چند فصل پیش، با هر کی صحبت میکردم، تو خوشبینانه ترین حالت یه برو بابای شیک میشنیدم و بخاطر سبک بازی یووه مسخره. شاید چون یووه  "پاپ" نبود به اندازۀ کافی! اما امروز... شیرینترین حس دنیا انتقامه! هیچوقت یادم نمیره پنجم دبستان و تحقیرای هر روز هر ساعتم تو مدرسه توسط معلم دبستانم رو، معلمی که باید بهم درس زندگی میداد، هیچی جز حس تنفر و انتقام رو در من پرورش نداد. برخ کشیدن بچه دکترهای کلاس به من و چند نفر دیگه و زدن پول و درس و آیندۀ درخشانشون تو سر ما. حالا دیگه تنبیهات فیزیکیش بماند. امتحان سمپاد تو پایان اون سال برگزار میشد و بقول خودش همۀ اونها از پیش پذیرفته شده بودن.. فکر نکنم دیگه لازم باشه از پز و غبغبهای بادکردۀ اون بچه دکترها بگم که خودش مثنوی هفتاد من کاغذه... اون آدم منو از درس و زندگی زده نکرد، کاری کرد که شب و روز درس بخونم، با تک تک سلولهای بدنم... عملا فرق روز و شب رو نمیتونستم تشخیص بدم.. علوم، ریاضی، تست هوش و... فرقی نداشت... صبر کردم و صبر کردم و صبر کردم... چند ماه بعد همون بچۀ آروم ته کلاسی که همیشه دسته کم گرفته میشد و همیشه باید میومد پای تخته تا معلم زندگیش ناتوانیشو بهش ثابت کنه، بالاترین نمرۀ ورودیای اون سال رو آورد... باید قیافۀ معلممون رو میدیدید وقتی بعضی از دوردونه هاش رد شده بودن حتی تو مرحلۀ اول.. هنوز چشمای نافذ و نگاه ناباورانه ش رو یادمه پشت عینک ته استکانیش... باید قیافه ش رو میدید وقتی مجبور شد با یه لبخند تلخ و پیشونی چروکیده، بهم تبریک بگه، با اینکه نمیدونست من با این نمره م حتی میتونستم برم علامه حلی و قبل ثبت نام هم مدیر مدرسه بهم این حق انتخاب رو داد... و من انتقامم رو گرفته بودم، اون روز بهترین روز زندگیم بود، هنوز مزه ش زیر زبونمه.. با یحتمل فکرشو نمیکرد که من حتی بتونم اون سال امتحانات خرداد مدرسه رو قبول شم.. درواقع اونقدری که دوس داشتم اینو هموار کنم، دوس نداشتم سمپادی بشم! اینارو گفتم تا برسم به اینکه چقدر این رنسانس یووه منو یاد اون دوره از زندگیم میندازه و با گوشت و استخون لمسش میکنم... سیاه سیاه سیاه ولی بعدش فقط سفید سفید سفید... نمیدونم، شاید بیخودی طرفدار یووه نشدیم، شاید بقول جنتیله امثال ما یوونتوسی نشدیم، بلکه یوونتوسی به دنیا اومدیم! این دوره از تاریخ یووه نشون میده که سه عنصر فوندانسیون، صبوری و مدیریت چقدره تو فوتبال مهمن، درست مثه زندگی... من به شخصه از پروژۀ بازسازی یووه و بخصوص تکرار موفقیتهاش خیلی چیزا یاد گرفتم. همونطوری که کنته هم قبلا گفت، بردن سخته ولی دوباره بردن، حتی سخت تر... و بقول کیه لینی، امیدوارم دشمنامون سال بعد، ازینم بیشتر ازمون متنفر باشن! میخواستم از فرصت استفاده کنم و یه نگاه کلی تر داشته باشم و اینکه چه باید کرد بعد از این...

یووه ؛ باشگاهی که زنده ماند...

فارغ ازینکه تو هفته های آتی چه اتفاقی میوفته، 2014/15 برای همیشه یه فصل موفق در تاریخ یووه خواهد بود (مگه اینکه یه باخت 7-1 رم وار به رئال بدیم! ). چهارمین اسکودتوی متوالی رو گرفتیم و تنها باشگاهی هستیم که تونستیم دوبار در تاریخ 4 اسکودتوی متوالی بیاریم! ، تو فینال کوپاییم و از همه مهمتر جزو 4 تیم برتر اروپا. رسیدن به قله ها سخته ولی توشون باقی موندن بخش چالش برانگیزتر ماجراست. خب ما رسیدیم به قله و یه چند وقتیم هست که توش باقی موندیم ولی تا کی میتونیم به موندن ادامه بدیم؟ و چطور میتونیم برتریمونو حفظ کنیم؟ فرگوسن بهترین مدیر/منجر دنیا بود (همونطور که میدونید تو انگلیس منجرها معمولا رُل مدیر رو هم بازی میکنن برعکس ایتالیا و اسپانیا) ، شاید بلحاظ تاکتیکی بهترین نبود ولی تو حفظ یه تیم برنده و امتداد اون سیکل، بی رقیب بود. تو یووه هم ما به عنصر مشابهی نیاز داریم، یه اثر فرگوسنی که شاکله و روحیۀ پیروزی طلبانۀ تیم رو طی سالای آینده حفظ کنه. بایرن تو آلمان تو پادشاهیش، رویکرد متفاوتی رو انتخاب کرده و اون ضعیف کردن هر سالۀ رقبای مستقیم با وسوسه و خرید بهترین بازیکناشونه. البته به هیچ وجه منکر سازماندهی و مدیریت اقتصادی مثالزدنیشون نیستم و همیشه هم گفتم حتی سازماندهی یووه هم به پای بایرن نمیرسه در حال حاضر. تو ایتالیا ولی اوضاع متفاوته، نمیشه ستارگان رقبات رو بخری مگه اینکه با خوشحالی رضایت بدن و بکنن تو پاچت...

اولدگارد => یانگگارد؟!

تیم فعلی یووه ترکیب خوشایند و مدبرانه ای از تجربه، جوونای مستعد و باانگیزه و بازیکنایی که بموقع دارن به پیکشون میرسن. ولی ما تو تموم پستا بازیکنایی رو داریم که خیلی زود به اتمام کریرشون نزدیک میشن و اگه بموقع جایگزین نشن، بشدت خلا تجربه شون رو حس خواهیم کرد. بوفون 37 سالشه، اورا و باردزالی 34، پیرلو 36 و توز 31 که بنظر میاد نهایتا فصل بعد مارو ترک کنه. هیچ کدوم ازینا ذخیره نیستن، همه شون ستون پایه های تیمن و این بخش نگران کنندۀ ماجراست. جایگزینیشون آسون نخواهد بود و این بخش دقیقا همون نقطۀ سرنوشت ساز رستگاری و یا سقوط ما خواهد بود. هم میتونیم یه سیکل جدیدو بسازیم که سالها پادشاهیمونو تضمین کنه و هم ممکنه... ماروتا واقعا اعتماد من و خیلیای دیگه رو جلب کرده و داره رو برنامه ریزی برای آیندۀ عاری از اولدگارد کار میکنه. برا جایگزینی جیجی، میشه گفت با نتو توافق کرده و فقط امضای قرارداد مونده. نتو تجربۀ خوبی در سری آ داره، 25 سالشه و مجانی میاد احتمالا و بهرحال #1 یکی از دو نمایندۀ ایتالیا در نیمه نهایی ل.ا ست... و ما لیالی بااستعداد و 22 ساله رو هم داریم. برای باردزالی، روگانی خریداری شد. در عین خامی ولی برای سنش خیلی پرتجربه ست، هنوز 20 سالشه و این فصل تو امپولی که هیچکس فکرشم نمیکرد که بتونه بمونه تو سری آ ، یه ستون پایۀ انکار ناپذیر بوده. از الان با بخاطر بازی تمیز و کم کارتش با شیره آ مقایسه میشه حتی توسط مانچینی! (گفته بود بود روگانی خوب مارک میکنه و نوید یه شیره آی دیگه رو میده)

برای پیرلو بنظر میرسه که مارکیزیو جاشو میگیره و یه جای خالی تو خط میانیمون برای پریرا باز میکنه، پریرایی که ثابت کرده شایستۀ ترکیب اصلی هست و هنوز از افزایش لولی که تو وستفالن کسب کرد ملت دارن حرف میزنن. و بالاخره برای جایگزینی توز، یه مهاجم آرژانتینی دیگه مدنظره، دیبالا ای که جزو 5 بازیکن 5 لیگ تاپ اروپاست که تونسته گلها + پاس گلهاشو دو رقمی کنه. گزینه های دیگه مون زاتزا و براردی هستن که شاید سابقۀ اخلاقی و کارت های متعددشون مهمترین عامل دور شدنشون از یووه بشه نهایتا (اینجا آمارشونو گذاشتم).. زاتزا بیشتر از گلهاش کارت زرد گرفته! ؛ 28 بازی، 11 کارت زرد و 8 گل!... همه دیدیم که اینتر چه سقوط مرگباری داشت وقتی تو فروش ستارگان فاتح 3 گانه ش و جایگزینیشون با بازیکنای متوسط بخاطر محدودیتهای اقتصادی، زیاده روی کرد. برای تضمین موفقیت یک تیم برنده، باید بازیکنای با کیفیت رو با بازیکنای با کیفیت دیگه ای جایگزین کرد. با اینحال بازیکنایی که بهمون لینک میشن بعضیاشون خیلی جوونن. برای آیندۀ بلند مدتمون خوبن ولی باید یکم به به ورژن کوتاه مدتشم فکر کنم و بازیکنای ساخته و پرداخته ای رو بخریم که بتونن لول تیم رو بلافاصله ارتقای معنی داری بدن...

پول، پول، پول!

قدرت اقتصادی میتونه بخشی از راه حل و تسهیل کنندۀ این ماموریت باشه. میدونیم که چطور امثال رئال، بارسا و بایرن تونستن این همه سال بر قله های فوتبال اروپا بایستن با قدرت اقتصادیشون... تو ایتالیا ما با فاصلۀ زیاد اولیم و تو اروپا نهم... و تا زمانیکه دو تیم میلانی نتونن بیان اروپا، اول هم میمونیم. فقط اونهان که میتونن بلحاظ برند و جذب اسپانسر و تبلیغات باهامون رقابت کنن. میلان علی رغم وضعیت اسفبارش، بیشترین درآمدو تو ایتالیا داره بخاطر قراردادهای پر و پیمونش با امثال Emirates و سایر اسپانسرها (102 میلیون) در مقایسه با یووه (85 میلیون) و اینتر (60 میلیون). امثال ناپولی، رم و لاتزیو چیزی در حدود 35 الی 40 میلیون... بلحاظ درآمد تبلیغاتی نمیتونیم میلانو بگیریم فعلا ولی میتونیم جاشو با درآمدهای حاصل از UCL پر کنیم و همچنان ادعای پادشاهی داشته باشیم. با ادامۀ وضعیت فعلی، پیش بینی میشه که درآمدمون طی سالیان آینده برسه به بالای 300 میلیون درحالیکه سایر رقبامون حتی از 200 م هم فراتر نمیرن؛ یا بخاطر درآمد تبلیغاتی پایین یا بخاطر نداشتن درآمد اروپایی... و این یه شکاف بزرگیه و بعیده بتونن از پس پر کردنش بر بیان و کارو برای پایین کشیدنمون از بام اقتصادی ایتالیا سخت میکنه... ولی به این نکته باید توجه داشت که پول به تنهایی حلال مشکلات نیست. دیدیم که یونایتد بی فرگوسن، چه زجری کشید علی رغم ساختن گرون قیمت ترین تیم تاریخ لیگ برتر با امثال دی ماریا و فالکائو! .. امثال PSG و City هم با وجود خرجهای مشابه، هنوز نتونستن یلی تو اروپا بشن، حداقل بطور دائم...

بفروشیم یا نه؟!

شاید رسانه ای نشه ولی مطمئنا یکی از علامت سوالهای مدیران یووه فروش یا عدم فروش پوگبا هست... یووه بارها گفته پوگی فروش نمیره مگه اینکه خودش بخواد + پیشنهادی بیاد که نشه ردش کرد! ولی آیا این منطقی/قابل توجیهه؟! زیدان-رئال رو یادمونه که ندود + بوفون + تورامی رو آورد که مارو قهرمان لیگ کردن. ولی ولی ولی... طبق آخرین معاملات بلاک باستری اروپا، این مسئله همیشه صادق نیست. تاتنهام 100 م بیل رو فروخت درحالیکه تو ل.ق حضور داشت. بعد از فروشش، کلی بازیکن من جمله لاملا، سولدادو و اریکسن رو خرید، درحالیکه هنوز برای صعود به اروپا دست و پا میزنه. لیورپول داشت برا قهرمانی لیگ میجنگید با سوآرز ولی بعد از فروش 85 میلیونیش عقب گرد غریبی کردن و حتی جزو 4 تیم اول هم نیستن! یووه احتمالا با همچین مشکلاتی مواجه نمیشه چون نه بلحاظ بزرگی تاتنهام و لیور با یووه قابل قیاسن و نه پوگبا هنوز به اندازه ای که سوآرز و بیل برا تیمهاشون حیاتی بودن، برای یووه حیاتیه (اشتباه نکنید، هیچ کس منکر بی نظیر بودن پوگی نیس ولی ما برخلاف اون دو تیم که بدون سوآرز و بیل هیچ بودن، حتی بدون پوگبا هم حرف داریم واسه گفتم، فقط شاید نه به داینامیکی و سهولت قبل) ولی بهرحال نمیشه انکار کرد که ماروتا و پاراتیچی فکر اینجاها رو هم کردن... یکی از بزرگترین رموز موفقیت فعلی یووه، حفظ بازیکنای کلیدیشه. برعکس امثال رم که بهتریناشو معمولا میفروشه و با همون پول تیمو تقویت میکنه... بنابراین تغییر استراتژی اونم تو این مقطع سرنوشت ساز، ریسک فوق العاده ای داره. در کل من فکر میکنم تو راه درستی هستیم و آیندۀ درخشانی هم در انتظارمونه. ولی باید به این نکته هم اشاره کنم که نیاز داریم به خرید بازیکن/بازیکنهایی که میتونن ما رو به لول بعدی ببرن. این امکان قبلا بخاطر محدودیتهای مالیمون، فراهم نبود، ولی حالا با افزایش درآمد، ظرفیتمون برای ریسک کردن افزایش پیدا کرده... این همون اتفاقی بود که برای آرسنال هم افتاد، اونا هم دقیقا وام گنده ای گرفتن برای ساختن استادیوم جدیدشون و بهمین خاطر رفتن تحت ریاضت اقتصادی و مجبور شدن هر سال بهترین بازیکناشونو بفروشن تا بودجۀ خریداشونو جور کنن.. این استراتژی تنها اخیرا و درست وقتی تغییر کرد که رسما گفتن بازپرداختهای وامشون تموم شده و تو بیانیۀ اقتصادیشون هم اعلام شد که سود کلانی طی سالیان اخیر داشتن و از خرید اوزیل و سانچز هم که همگی مطلعیم اونم بدون فروش هیچ کدوم از ستارگان... اما دقت داشته باشید که ما هنوز به همچین نقطه ای نرسیدیم، تازه فقط وارد حوزۀ سبزرنگ اقتصادی شدیم و خبری از سودهای هنگفت (برخلاف آرسنال) نیست... ولی فکر میکنم که باید کیفیت بازیکنایی که میخریم، یمقدار ارتقا پیدا کنه...

در پایان.. مسئله، مسئلۀ سیکله... سیکلی یا پر از موفقیته و پیروزی و یا پر از سقوطه و شکست...

مورد دوم برای اینتر اتفاق افتاد : نمیبرن => درآمدشون کم میشه => کیفیت خریداشون افت میکنه => تیمشون ضعیف میشه => نمیبرن!

ما درست تو نقطۀ مقابلیم و امیدوارم ادامه بدیم، سالهای سال... : میبریم => درآمدمون بیشتر میشه => کیفیت خریدامون افزایش پیدا میکنه => تیممون قوی تر میشه => میبریم!

پ . ن : بعنوان حسن ختام هم میخواستم این 2 کلیپ رو ببینید... مال یه یوونتوسیه اماراتیه که آهنگ رسمی یووه رو بعنوان آهنگ جشن عروسیش انتخاب کرد! [1] + [2] ... رسما بانوی پیر، هووی زنشه!

در مورد سیکوئرا حس می کنم یه مقداری شتاب زده قضاوت می کنید :دی یادمون نره که هنوز اورا هست، و بدون شک فصل گذشته هم یکی از بهترین بازیکن های یووه بود. پس سیکوئرا صرفاً بعنوان بک آپ اورا خریداری شده. با توجه به سطح سیکوئرا که انصافاً از نیمکت بالاتره، پس خرید بدی نبود. یه بازیکن نسبتاً خوب و ثابت یکی از بهترین تیم های اروپا خریده شده تا ذخیره ی اورا باشه! :دی ضمناً ذهنیت سیکوئرای اودینزه رو کلاً پاک کنید. برای یادآوری سطح بازی این بازیکن، پیشنهاد می کنم فول مچ دو بازی یوونتوس با بنفیکا رو حتماً ببینید. واقعاً بازیکن خوبیه ...

بین خروجی های تیم حس می کنم تنها کسی که جای خالیش اصلاً حس نخواهد شد، ویدال هست. اگر قبول نکنیم که ویدال سال آخر افت کرده بود فقط خودمون رو گول زدیم. سال آخر ویدال فقط یه سایه از اون ویدال گلزن و همه کاره رو داشت. این ورژن آخری ویدال فقط یه بازیکن جنگنده بود و بس، در حالی که سه سال کونته، ویدال توی فاز تهاجمی هم محشر بود و گل های زیادی روی کار ترکیبی می زد. سال آخر اعتماد به نفس یه سری پاس و حرکت های تهاجمی ساده رو هم حتی نداشت! در حدی که سعی می کرد موقعیت های خطرناکی که گیرش میاد رو تمارض کنه و صرفاً خطا برای تیمش بدست بیاره (نمونه اش اوایل بازی برلین و اوایل بازی با رئال توی تورین که دو پاس مشابه از مارکیزیو رو توی حالت ضد حمله با دو تا تمارض احمقانه از دست داد ..) مقایسه ی ویدال گلزن دوره ی کونته با ویدال پارسال نشون میده که چقدر از اون دوره فاصله گرفته بود. ضمناً این هیچ ارتباطی به مربی نداشت چون حتی زمانی که الگری از ویدال توی پست اصلیش استفاده می کرد، باز هم ویدال درخشش قبل رو نداشت. ویدال سابقاً بازیکنی بود که حتی توی دروازه هم باز ویدال بود! با این حال حس می کنم توی بایرن روزهای موفقی رو می گذرونه چون نیاز به یه شروع دوباره داشت. رفتن ویدال یه جورایی هم به صلاح خودش بود و هم یوونتوس. یووه دقیقاً باید همین امسال دوره ی پوست اندازی بعد از ویدال و پیرلو رو تجربه می کرد.

پیرلو برخلاف ویدال جای خالیش حس میشه، ولی به نظر میاد مارکیزیو می تونه این جای خالی رو تا حد زیادی پر کنه. نبودن پیرلو بیشتر باعث میشه خودش و بازیش رو miss کنیم و گر نه بعید می دونم مارکیزیو امسال دروس اُستاد توی این 4 سال رو پاس نکنه! تنها کسی که به نظر میاد هم جای خالیش حس میشه و هم کسی نیست که جای خالیش رو پُر کنه، قطعاً توز هست. تا وقتی بود درک کاملش سخت بود ولی حالا که نیست چقدر نبودنش حس میشه ... لعنتی آخه مگه میشه یه مهاجم هم دفاع کنه، هم پرس کنه، هم بازیسازی کنه و هم گل بزنه؟! چی بودی تو! توز اینقدر خوب بود که اگر احمق ترین سانتر فوروارد دنیا رو هم کنارش می گذاشتی باز هم با توز ترکیب خوبی می داد چون اون یکی از لعنتی ترین مهاجم هایی بود که توی فوتبال دیده بودم ...

الان دقیقاً بعد از رفتن توز همون چیزی که حس می کردم رو توی بازی های پیش فصل دیدم. بازیکنای هجومی مون تا الان براشون سخت بوده با هم ترکیب بشن. هنوز انگار نسبت به هم گنگ هستند. مانژوکیچ خیلی خوب بوده ولی موراتا و دیبالا به خاطر تجربه ی نسبتاً کم هنوز نتونستند باهاش ترکیب بشند و تیم توی فاز هجومی یه مقداری گیج به نظر می رسه. واقعاً نبود توز رو حس می کنم و اُمیدوارم این مسئله به تیم ضربه ای نزنه ... به تجربه ی مانژو باید اُمیدوار بود ...

09/07/2006

Olympiastadion, Berlin, Germany





"تو محوطه جریمه پشت توپ برای زدن ضربه ی پنالتی بودم ، نفسم رو حبس نگه داشتم،توپ رو برداشتم، به قدری سنگین بود که منو داشت زمین مینداخت، تلاش کردم تو چشمای جی جی نگاه کنم تا اشاره ای، توصیه ای ، روحیه ای ، چیزی بهم بده."
"ولی جی جی خودش انقدر مشکلات داشت و تو خودش غرق بود که برای من وقتی نداشته باشه بابت این کارها!"
"نواختن توپ کاری بود که من باید انجام میدادم ، چشم هام رو روی به آسمان بردم و تقاضای کمک کردم"

"{چون اگر خدا وجود داشته باشه ، محاله فرانسوی باشه}"

-------------------------------------------------------------------------------------

06/06/2015

Olympiastadion, Berlin, Germany



"{اگر خدا وجود داشته باشه ، محاله ....}"

اگر مانده بودی ...  :445: 

امروز روز خوبیه برای یوونتوسی بودن... کمتر از 10 سال پیش اینجا بودیم و کارمون تموم بود... چه دهه ای بود، تا مرز ورشکستگی رفتیم...

اما حالا بهمون نگاه کنید، هیچکس ما رو نمیدید ولی ما اینجاییم.[چپی کاور فردای گاتزتاست] ...

آیا میتونیم بهترین فصل تاریخ یووه رو رقم بزنیم؟ :

✓ نیمه نهایی UCL

  اسکودتو

  کوپا ایتالیا

استوراری : وقتی به یووه اومدم، بوفون داشت از یه مصدومیت بلندمدت برمیگشت و یادمه خیلیا میگفتن که انگیزه شو از دست داده و به اوجش برنمیگرده...

اما اونجا بودم... دیدم که چطور تمرین کرد. بلحاظ فنی تا بحال هیچ بازیکنی رو ندیدم که تو شرایط سخت قادر باشه همیشه نیازهای تیمو برطرف کنه..

بعضی وقتا با یه سیو و بعضی وقتا با یه جمله در رختکن...

i#Remember

ببخشید بابت بد سلیقگی من    ولی دقیقاً مثل قضیه ی ناینگولان، بر خلاف نظر اکثریت من خیلی نظر مثبتی روی مانژوکیچ دارم. می دونم اصلاً استایل بازیش شبیه توز نیست ولی واقعاً الان ما جای توز رو با چه گزینه ای می تونیم پُر کنیم؟ شماره ی 10 سبک توز به اون صورت الان موجود نیست یا اگر باشه شرایط انتقالش سخته. پس می تونیم انعطاف بیشتری به خرج بدیم و با داشته های جدیدتر ترکیب تهاجمی جدیدتری داشته باشیم. در این زمینه واقعاً الگری فوق العاده اس. هیچوقت فقط یک راه برای گل زدن وجود نداره ...

به نظر من با اضافه شدن مانژوکیچ میشه دیبالا رو به کناره ها برد و سرعت، تکنیک و پاس گل های دیبالا رو با تموم کنندگی مانژوکیچ ترکیب کرد که فقط یکی از راه های محتمل برای گل های پر تعداد هست. در واقع در صورتی که مانژوکیچ اضافه بشه ما می تونیم محوطه رو کلاً در اختیارش قرار بدیم تا حتی فشار کمتری هم برای کارای ترکیبی موراتا و دیبالا به این دو بازیکن بیاد. ضمناً یادمون نره که چقدر مانژوکیچ بازیکن دونده ای هست و چقدر خوب از جلو حریف رو پرس می کنه. فکر کنم هیچکدوممون اون بازی رو جلوی بایرن یادمون نرفته که چطوری مانژوکیچ دفاع وسط های ما رو با پرس فوق العاده اش کلافه کرده بود ...

جالب...

- بجز مادربزرگم، کسی در مورد بازگشت به مادرید باهام صحبت نکرده!

- خوش شانسم که تا اینجا و تو دوران بازیگری کوتاهم، برا بهترین مربیان تمام دوران بازی کردم، مورینیو و آنچلوتی در مادرید، دل بوسکه در تیم ملی و حالا آلگری در یووه...

اونا همه چیزو بارها بردن و من از هر کدوم، یه چیز متفاوت یاد گرفتم...

- خیلیا وقتی تو معارفه م گفتم که این بازیکنا میتونن به فینال برسن و ببرنش، دیوونه خطابم کردن و موقع بازگشت به تورین، هزاران نفر بیرون انتظارمونو میکشیدن علی رغم شکست در فینال...

با اینحال تبریک به بارسا و مربیشون، باید ظرفیت شکست رو داشته باشیم...

- کی بیشتر از همه تحت تاثیرم قرار داد؟ پریرا... قبلا اطلاعات زیادی در موردش نداشتم ولی سورپرایزم کرد.. تبدیل خواهد شد به یکی از بهترینای دنیا، استعدادش شگفت انگیزه...

- سال خوبی بود ولی هنوز به یووه بدهکارم و باید بیشتر راضیش کنم، خیلی خوشحالم اینجا.. مرسی که تو استادیوم یووه، جوری ازم استقبال کردید که انگار تموم عمر اینجا بودم، مرسی بخاطر این فصل زیبا...

- پیرنمو با هیچکس تعویض نکردم، نمیخوام هیچ خاطره ای از اون روز داشته باشم.. مدالمم دادم به دوستی که خیلی امسال کمکم کرده بود.. مدالهای نقره رو نگه نمیدارم!

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

+ کاور دیروز آ.اس : بنیتز از موراتا خوشش میاد..

++ موندو دپرتیوو : یووه داره سعی میکنه که پرزو راضی به حذف بند باز خرید کنه...

+++ اسکای : یووه میخواد هر کاری که از دستش بر میاد برا حفظش انجام بده چون حق بازخرید ، قابل مذاکره ست...

++++ سرخیو بوناکاسا [نوکِ پریماورای یووه] اینو گذاشته و نوشته : مرسی که امسال اینقدر بهم اهمیت و آموزش دادی.. بخاطر تموم دهنهایی که بستی، بهت افتخار میکنم، ای شفتالو بهترین!